Κατοχή Οινιαδών - Το κτίριο του Συγγρού.

Οι σοβάδες πέφτουν τα σπασμένα παραθυρόφυλλα σαπίζουν και η στέγη καταρρέει. Γεμίζει θλίψη τους περαστικούς που έκπληκτοι κοντοστέκονται μπροστά στο εγκαταλελειμμένο Κτίριο. Ένα κτίριο που θα μπορούσε να είναι κόσμημα για τη Κατοχή. Κανείς δεν έχει φροντίσει μέχρι σήμερα να το αποκαταστήσει όπως αρμόζει στη μνήμη του δωρητή και το έργο που μας κληροδότησε.

Αδιαφορία σε όλο της το μεγαλείο.

Πρόκειται για το παλιό διδακτήριο που βρίσκεται κοντά στην όχθη του Αχελώου και είναι ένα με τον πολεοδομικό ιστό της Κατοχής. Έγινε με δαπάνες του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1910 - 1920 σε οικόπεδο που παραχώρησε η κοινότητα Κατοχής. Κτισμένο εξολοκλήρου από λαξευτή πέτρα με στέγη από βυζαντινό κεραμίδι, έχει δυο μεγάλες αίθουσες ,βοηθητικούς χώρους, και μεγάλο προαύλιο. Το χωλ της εισόδου είναι στρωμένο με εξαιρετικό χειροποίητο πλακάκι 20Χ20 και οι αίθουσες είναι καλυμμένες πλάκες σε σχήμα οκτάγωνου που συνδέονται με μικρότερα σκούρα τεμάχια σ απόλυτη εφαρμογή . Οι κατάσταση τους είναι εξαιρετική με εξαίρεση τμήματος στην βορειοδυτική γωνία της μιας αίθουσας που έχει πάθει καθίζηση ενώ η φέρουσα τοιχοποιία δεν φαίνεται να επηρεάστηκε από τους πρόσφατους σεισμούς. Μέχρι το 1928 ήταν διτάξιο σχολείο. Εκει στεγάστηκε το 2ο δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο.

Η αποκατάσταση και αξιοποίηση δεν είναι τόσο θέμα οικονομικών πόρων, όσο ειλικρινούς ενδιαφέροντος από την πολιτεία. Τα χρήματα έπονται.

Η ολική κατάρρευση της στέγης σε λίγο θα είναι πραγματικότητα. Μετά απ αυτό έρχεται η αδυναμία της φέρουσας τοιχοποιίας από την καταστροφή των ζευκτών και η εξασθένηση των αρμών της πέτρας λόγω καθολικής υγρασίας. Αναπόφευκτα το κτίριο κινδυνεύει σύντομα με κατάρρευση σε επικείμενο σεισμό.

Σώστε το κτίριο έγκαιρα πριν είναι αργά.

Η Κατοχή είναι αναμφισβήτητα ιστορικός τόπος, με πλούσια παράδοση από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα. Αξιόλογα κτίρια, παλιά αρχοντικά δεσπόζουν στο λόφο που δηλώνουν το ύφος και την διαδρομή των Κατοχιανών στο διάβα του χρόνου.

Χρώματα εν όψη Καλλικράτη

Τα χρώματα στο περιβάλον είναι σχεδόν πάντα εντυπωσιακά και δημιουργούν μιαν αίσθηση σύνθεσης.

Το πρασινο σημαίνει αρμονία, επικοινωνία και Φύση

Το μπλέ εκπέμπει την ειρήνη την καλοσύνη κι Αλήθεια

και το κόκκινο δείχνει ενέργεια, πάθος, και επιβίωση.

Στην Πολιτική όμως τα

πράγματα διαφέρουν, η πολυχρωμία πολλές φορές αποσυνθέτει και μπορεί να αποβεί μοιραία.

Οι φώτογραφίες είναι με τη σειρα

η πρώτη από τον Λούρο στο καφενεδάκι του Φώτη στο Διβάρι του προκοπάνιστου

η δέυτερη από το αεροδρόμιο στο Μεσολόγγι πρόσφατα στη συνάντηση ιδιωτικών αεροσκαφών.

και η τρίτη απο το Westport της Ιρλανδία που βρεθήκαμε πρόσφατα.

Για τον Πάνο Κοντό

Μια φωτισμένη προσωπικότητα

Τον χαρακτηρίζουν η υποδειγματική αφοσίωση στα ακαδημαϊκά και στον πολιτισμό, η αγάπη για τον τόπο του, η αποτελεσματικότητα και η αγωνιστικότητα στα πράγματα που διεκδικεί . Ο Παναγιώτης Κοντός είναι ένας οραματιστής της σύγχρονης κοινωνίας όπου το πνεύμα και η τέχνη προβάλλεται και προκαλεί . Οι παρεμβάσεις του σε εκδηλώσεις πολιτισμού και παρουσιάσεις βιβλίων σ αφήνουν άφωνο από την απλότητα και την οργάνωση των σκέψεών του. Εραστής της Αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.

Η αντιγραφή και η μίμηση δεν πρέπει μάλλον τον συγκινεί, είναι λάτρης των καινοτομιών και της δημιουργικής του μεταμόρφωσης.

Τον συναντάς σε αίθουσες διαλέξεων, μουσεία, σε εκθέσεις αλλά και στην ταπεινή πλατεία της Γουριάς, ή στο πανηγύρι της Αγιαγάθης (Αιτωλικό) που δεν λείπει σχεδόν ποτέ.. Ένας πατριώτης - ένας καλός φίλος…

Για τη Dr Δώρα Καρβέλη

Ένας σπουδαίος χαρακτήρας μια σπάνια επιστήμων.

Το 1995 εισάγεται πρώτη στο Τμήμα Μεταλλειολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ. Το κρυφό της πάθος όμως με την Φυσική την βρίσκει να ακολουθεί από το 1996 το Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι στόχοι υψηλοί. Την περίοδο της δεκαετίας του 2000 -2010 παρακολουθεί μεταπτυχιακά στην Αγγλία και αποκτά το τίτλο του Μάστερ στα δορυφορικά συστήματα και το 2010 της απονέμεται το διδακτορικό δίπλωμα στις τηλεπικοινωνίες. Γεννημένη στο Αιτωλικό έχει μόνιμη κατοικία το Λονδίνο όπου ζει και εργάζεται. Αν τύχη να την συναντήσεις αισθάνεσαι τα μάτια της να διαπερνούν τη σκέψη σου σαν αστροφυσικές ακτίνες …ολιγόλογη δυναμική αλλά και συγχρόνως γοητευτική έχει κάνει αισθητή τη παρουσία της στο ακαδημαικό κύκλο της Ευρώπης με τα συγγράμματα και τις διαλέξεις της.

Δυστυχώς αυτός ο τόπος πλούσιος σε αρκετά αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό, αδυνατεί να κρατήσει τους ανθρώπους του.

Πάντως σ αυτή την δεκαετία την Ελλάδα έχουν εγκαταλείψει 850.000! Έλληνες (στοιχεία του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββα Ρομπόλη, όπως δημοσιεύονται στη Realnews) με σκοπό να εργαστούν σε Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική και τον Καναδά, ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως αν και σκέφτονται τον επαναπατρισμό τους, τελικά τον αναβάλλουν λόγω της αστάθειας συνθηκών που επικρατούν στη χώρα...

Ενώ διαδικτυακή έρευνα της MANPOWER, αποκαλύπτει 9 στους 10 Έλληνες δηλώνουν πρόθυμοι να μεταναστεύσουν. Το 40% των ερωτηθέντων έχει ήδη αλλάξει τόπο κατοικίας για εργασιακούς λόγους, ενώ 3 στους 10 δηλώνουν πως έχουν μετακομίσει σε κάποια ξένη χώρα. Τα κίνητρα που ωθούν στη μετανάστευση, είναι αρχικά οι υψηλές απολαβές (88%), οι καλύτερες προοπτικές απασχόλησης (72%) και η ευκαιρία για ανάπτυξη της σταδιοδρομίας (67,5%).

Φώτο της Άννας Γαλανού (Αιτωλικό) που επίσης! ζει κι εργάζεται στο Λονδίνο!

ΑΜΛΕΤ γέλιου και "μηνυμάτων" στο Θεατράκι

Μεταποιημένο σε κωμωδία το γνωστό έργο του Shakespeare, με τον τίτλο Αμστελ από την ομάδα του πολιτιστικού συλλόγου, άνοιξε πανηγυρικα τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Το Θέατρο κατάμεστο.

Από την πρώτη κιόλας πράξη διαπιστώνει κανείς ότι η δουλειά και η εμπειρία των προηγούμενων παραστάσεων φέρνει αποτελέσματα.

Σίγουρη η ανοδική πορεία του θεατρικού τμήματος αρκεί να μπορέσει να κρατηθεί στο ίδιο τέμπο. Διαθέτει πάντως δυναμικό.

Ξεχώρισαν Ο Πλάτωνας Καβάγιας (Οράτιος) η Ντόρα Χαραλάμπους (Γετρούδη) η Στεφάνια Δράκου(Οφηλία) και ο Χρήστος Τσίντσος ( Πολώνιος) . Ενώ ο Νίκος Ευαγγελλινός διόρθωσε σε πολύ καλύτερη την εικόνα άπληστου κακού και δολοφόνου Θείου Βασιλιά. Υπέροχοι ήταν όμως και οι υπόλοιποι 23!

Ο ρόλος του ΑΜΣΤΕΛ του Δημήτρη Στογιάννη ίσως να ταίριαζε περισσότερο στον Αντώνη Χαραλάμπους (το Φάντασμα) και το αντίστροφο.

Ο Μιχάλης Κότσαρης που συνηθίζει να μας εντυπωσιάζει σίγουρα έχει στο ενεργητικό του καλύτερα σκηνικά. Ως σύνολο όμως με τα κουστούμια μπορεί να μην χρειαζόταν κάτι παραπάνω.

Η Μουσική ήταν το μεγάλο κεφάλαιο στην παράσταση. Έγινε με σύνεση και επαγγελματισμό. Ο Δημήτρης Στογιάννης και ο Θανάσης Δελβινιώτης που είχαν την επιμέλεια, κατάφεραν να απογειώσουν το ξετύλιγμα της ιστορίας του έργου.

Ο Χρήστος Λάτσινος απέδειξε την δημιουργική του ικανότητα στο Θεατρικό τμήμα αφού τα τελευταία χρόνια που ασχολείται, ανεβάζει σταθερά την ποιότητα των παραστάσεων.

Ο Πολιτισμός το θέατρο έχει το δικό του ρόλο να επιτελέσει. Να στείλει τα δικά του μηνύματα. Κι η παραπάνω παράσταση μέσα από τη σάτιρα το καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό.

«Μέσα από την τέχνη εξασφαλίζεται το δικαίωμα του διαλόγου, της σύγκρουσης των
ιδεών» λέει η Λυδία Κονιόρδου.

Αλλωστε η απευθείας σύγκρουση σπάνια είναι «αναίμακτη»...

Αναζητώντας χώρο για το άλογο

Πέμπτη 17 Ιούνιου

Η αγωνία στα πρόσωπα της συνάντησης ήταν εμφανής. Μιά φορά το χρόνο το πολιαγαπημένο άλογο απο τους ντόπιους γιορτάζει. Ο χώρος για την εκδήλωση δυστυχώς δεν είναι ο καταλληλότερος. Tα ίδια όμως κάθε φορά. Προχειρότητες που μεταφράζονται σε φορτηγά άμμου για το μανέζ, σε κερκίδες από "Νταλικοκαρότσες", σε φωτισμούς με πανηγυρολαμπιόνια, και καραβόσχοινο..πολύ καραβόσχοινο για την περίφραξη, ... !

Σε ένα άλλο σημείο της πόλης κάτι καινούργιο γεννιέται...

Πρόταση για κέντρο Ιππασίας στο ανατολικό οικισμό του Δήμου Αιτωλικού.

H μελέτη περιέχει:

1.Ένα μανέζ επίδειξης 20Χ60 και δύο μανέζ 15χ40 προθέρμανσης.

2.Πρόβλεψη για φιλοξενία 15 άλογων με δυνατότητα επέκτασης

3.Αναψυκτήριο αναβατών και βοηθητικούς χώρους αποθήκευσης εξαρτημάτων και τροφών.

4. Κερκίδες δυναμικότητας 800 θεατών

Παραλία Αιτωλικού II

περισσότερα εδώ

«επί ίσης όροις».

Η Νομαρχία διασπάται και παύει να υφίσταται όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Αντί αυτής προβάλλονται 7 μικρό-νομαρχίες- οι παλαιοί τις θυμούνται σαν επαρχίες, ενώ οι σημερινοί τις ονομάζουν μεγάλες Δημαρχίες. Οι Δήμαρχοι των Δήμων που καταργούνται, γίνονται Αντιδήμαρχοι με αρμοδιότητες τοπικού χαρακτήρα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Καλλικράτης είναι μια αναγκαιότητα. Η διαχείριση των μικρών Δήμων κατά πλειοψηφία συμπεριλαμβανομένου και του Αιτωλικού ήταν περιορισμένοι στην συντήρηση από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ανύπαρκτος ο προγραμματισμός και η σχεδίαση της ανάπτυξης, χωρίς τεχνική υπηρεσία, χωρίς πολεοδομική υπηρεσία, πρόνοια, δημοτική αστυνομία, ανύπαρκτο αθλητισμό, με ελάχιστες αναλαμπές πολιτισμού. Κάτω απ αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε να διεκδικούμε αυτονομία.

Πρέπει να οργανωθούμε.
Κανένας τόπος δεν θα χάσει την μοναδικότητα του, την ιστορία του, τον πολιτισμό του, την εξέλιξη του, η την ταυτότητά του. Το Αιτωλικό «νησί» ακούγεται επιεικώς ελαφρύ.
Κανένα χωριό δεν θα μετακινηθεί να πάει σε άλλο χωριό ή σε άλλη πόλη.
π.χ Η Σταμνά κι η Παλιομάνινα θα είναι ιστορικές σε όποιον Δήμο και να συμπεριληφθoύν, ούτε τώρα ξέρει ο επισκέπτης σε ποιόν Δήμο ανήκουν αλλά μένει έκθαμβος από τη μοναδικότητα των χωριών.
Θα τολμήσω να πω, ότι και η σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, οφείλεται στη δομή και στην νοοτροπία κάθε μορφής εξουσίας όπου ο καθένας λειτουργεί αυτόνομα, χωρίς έλεγχο και συντονισμό.
Δεν χρειαζόμαστε απλά τη διοικητική μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» αλλά κάτι περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση.

Υ.Σ.

Το Μεσολόγγι χωρίς διεύρυνση θα είναι ανίσχυρο απέναντι στο γιγάντιο Αγρίνιο που είναι έτοιμο να κατασπαράξει κάθε αδύναμο και ανήμπορο στις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις. Το «παιχνίδι» πρέπει να τεθεί «επί ίσης όροις». Οι Οινιάδες το Αιτωλικό και το Μεσολόγγι έχουν κοινό παρονομαστή την λιμνοθάλασσα με τις λουρονησίδες και τη μακρόχρονη ιστορία. Τα χρόνια της Εξόδου είναι μια απόδειξη ότι «όλοι μαζί μπορούμε». Εκείνο το γεγονός δίδαξε τις μεγάλες αξίες κι ακούστηκε πέρα απ τα σύνορα …Γιατί όχι και σήμερα .

Πλέγματα και οπλισμοί.

Η εισαγωγή μεταλλικών στοιχείων (όπως λάμες, ράβδοι, πλέγματα) στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της τοιχοποιίας άρχισε να εφαρμόζεται την τελευταία πεντηκονταετία. Η εργασία αυτή έχει να κάνει με την ενίσχυση και την επισκευή κτισμάτων που έχουν υποστεί ζημιές.

Οι περιβαντολογικοί παράγοντες (σεισμοί καθήζησεις μετακινήσεις εδάφους) αλλά και η ηλικία του κτίσματος προκαλούν ρηγματώσεις άλλοτε σοβαρες και αλλοτε ελαφρές.

Οι εξωτερικοί τοίχοι που έχουν τον ρόλο φερόντων στοιχείων και αποτελούν τον κυριότερο τρόπο δόμησης των πέτρινων κατασκευών, απαιτούν ιδιαίτερη αντιμετώπιση. Σ αυτούς χρησιμοποιούνται ραβδοι 8- 14mm διατομής ανα 20 εκατ. και οι εσωτερικοί τοίχοι (χωρίσματα) κυρίως τσατμάδες με καλάμια ή ξύλα καρφωμένα σε ορθοστάτες, μπορούν να επισκευαστούν με ελαφρότερες ενισχύσεις.

Η αρμολόγηση δυναμώνει την συνοχή της δόμησης και συνίσταται στα πετρόκτιστα αλλά υστερεί έναντι του οπλισμού. Την προτιμούμε για αισθητικούς και οικονομικούς λόγους Τα πέτρινα κτίρια χρήζουν ενισχύσεις με τέτοιον τρόπο ώστε να μην καταστρέφεται ή να αλλοιώνεται το μοναδικό της δόμησης τους. Αυτοί οι τρόποι επισκευής πρέπει να συμμορφώνονται στις απαιτήσεις διατήρησης της αρχικής εικόνας της κατασκευής. Οι τεχνικές αυτές εφαρμόσθηκαν για να «δέσουν» τα αδύναμα σημεία της τοιχοποιίας, και επομένως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή σε ορισμένα ευπαθή σημεία όπως ανοκάσια και γωνίες.

Εν ολίγοις, τοποθετώντας χαλύβδινες ράβδους η πλέγματα στο εσωτερικό της τοιχοποιίας προσδίδουμε καλύτερες ιδιότητες με τα οφέλη που συνοδεύουν τον χάλυβα. Η απουσία κανονισμών και εξειδικευμένου προσωπικού καθιστά αναγκαία την συνεχή επίβλεψή του μηχανικού καθ όλη τη διάρκεια εφαρμογής.
Στις φώτο χάλυβας και τσερκόπλεγμα σε εξωτερική και εσωτερική τοιχοποιία αντίστοιχα, στο Αιτωλικό.

Η μείωση του εύρους και τα σχόλια.

Το να σχολιάζεις ανώνυμα δεν είναι ότι καλύτερο. Πόσο μάλλον όταν αυτό προέρχεται από συναδέλφους μηχανικούς, που θα πρεπε κανονικά να είναι μπροστάρηδες, όπως αρμόζει στην ιδιότητα τους, δίνοντας μαθήματα ήθους. Πολύς ο λόγος περί δαχτυλιδιών και των συναφή, και θα θελα με την ευκαιρία να καταθέσω τη προσωπική μου εμπειρία, για το πως έγιναν οι διαδικασίες ανάδειξης του επικεφαλής της Δ.Κ.Μ. (Δημοκρατική Κίνηση Μηχανικών, παράταξη που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία) και πως τελικά φτάσαμε στο να συζητάμε ακόμη τα περί εκλογής του.

Όλα έγιναν όπως προβλέπονταν από το καταστατικό. Είχαμε την αποχώρηση του νυν προέδρου κου Γ.Παπαναστασίου από την ηγεσία του Τ.Ε.Ε. Του τμήματος της Αιτωλοακαρνανία, λόγω του τέλους της θητείας του και την παραχώρηση της θέσης της ηγεσίας της παράταξης σε άλλους, για λόγους που ο ίδιος έχει εξηγήσει κατά καιρούς. Από πολύ νωρίς εκδηλώθηκε μία και μοναδική πρόθεση πλήρωσης αυτού του κενού. Ήταν αυτή του κου Κ.Ρόκκου μέλους της Δ.Κ.Μ. και αντιπροέδρου του Διοικούσας του Τ.Ε.Ε. Η δυνατότητα των μελών για να θέσουν υποψηφιότητα στη θέση αυτή ήταν ανοιχτή τουλάχιστον έξι μήνες πριν. Ίσως εδώ να χρεώνεται ελαφρά το συμβούλιο της Δ.Κ.Μ για την μη έγκαιρη ενημέρωση των μελών του. Η υποψηφιότητα του κου Κασόλα ήλθε μόλις λίγες μέρες πριν τις εκλογές της Δ.Κ.Μ. και ομολογουμένως ξάφνιασε. Το πως και γιατί είναι ένα άλλο κεφάλαιο που θα έχει ενδιαφέρον να το αναπτύξει ο ίδιος σε κάποια στιγμή. Εκείνο που με βεβαιότητα μπορώ να καταθέσω είναι ότι τα κίνητρα του είχαν σχέση με την ειλικρινή πίστη στις αρχές της Δ.Κ.Μ. αλλά και του ίδιου του Τεχνικού μας Επιμελητηρίου όπως ακριβώς άλλωστε και του κου Ρόκκου.

Σε αυτές τις διαδικασίες είναι επόμενο η δεύτερη και ή τρίτη υποψηφιότητα να μειώνει κάπως το εύρος η το κύρος της μιας και μοναδικής, το οποίο είναι ασφαλώς ευθύνη του νικητή να το επανακτήσει. Η πρόσκαιρη αυτή μείωση όμως είχε τις συνέπειες της. Κάποια καταξιωμένα στελέχη της παράταξης όπως ήταν φυσικό - εκ των υστέρων δυστυχώς – θεώρησαν ότι θέτοντας τον εαυτό τους υποψήφιο θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το τίτλο.

Ο Κος Χ.Πριόβολος ανάμεσα σε πολλούς είχε τα προσόντα αλλά και την πρόθεση για την διεκδίκηση της ηγεσίας στο ψηφοδέλτιο της Δ.Κ.Μ. Είναι αδιαμφισβήτητη η εμπειρία και διάθεση προσφοράς του στο Τ Ε Ε. Όμως στις διαδικασίες ανάδειξης ήταν εκεί και δυστυχώς εκτός των υποψηφιοτήτων! Θέλω να πιστεύω γι εκείνον ότι οι υποψηφιότητες – αν έχει την όρεξη και τον χρόνο - δεν αρχίζουν και τελειώνουν στην Δ.Κ.Μ.... Εμείς είμαστε εδώ να στηρίξουμε τις όποιες επιλογές του.

Αξίζει να αναφέρω ότι η γενική συνέλευση ως προς την συμμετοχή δεν είχε προηγούμενο. Το 75% των μελών ήταν παρόν! Πολλοί νέοι μηχανικοί αλλά και παλιότεροι επώνυμοι του κλάδου. Επικρατούσε ενθουσιασμός που υποδούλωνε το μεγάλο ενδιαφέρον για τις επικείμενες εκλογές του Τ.Ε.Ε. Όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Ο κος Κ.Ρόκκος μέσα απ αυτές τις διαδικασίες προηγήθηκε καθαρά με το 56% των ψήφων και θέλω να πιστεύω ότι είναι καθ' όλα έτοιμος να γίνει πρόεδρος του Τ.Ε.Ε.

Η Δ.Κ.Μ. έχει δώσει δείγματα ήθους και τηρεί τις δημοκρατικές διαδικασίες σαν κόρη οφθαλμού. Τα άξια στελέχη της συμμετέχουν τόσο στην παραγωγική όσο και τη διοικητική διαδικασία (Νομαρχίες Δήμους Επιτροπές) και οι ιδέες και θέσεις τους γίνονται μέσου του Τ.Ε.Ε. θέσεις της πολιτείας ανεξαρτήτου χρώματος.

Στο συνέδριο της πανελλαδικής Δ.Κ.Μ. που έγινε πρόσφατα στα Ιωάννινα,διακήρυχθηκε η νέα πορεία της παράταξης, που δεν είναι άλλη από την ανάκαμψη του κύρους και της αξιοπιστίας του Τ.Ε.Ε.

Τα ανοιχτά ζητήματα όπως το ασφαλιστικό, η προστασία του κτιστου και φυσικού περιβάλλοντος, τα επαγγελματικά δικαιώματα, ο πολεοδομικούς σχεδιασμος, η βελτίωση των μελετών και παραγωγής δημοσίων έργων, και η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο νομό, πρέπει να “τεθούν επί τάπητος¨. Και επιτέλους στην προσπάθεια αυτή δεν περισεύει κανείς.

Παρέμβαση σε σχολιασμούς περί δακτυλιδιών που δημοσιεύθηκαν στο Blog "Παρόν της Αιτωλοακαρνανίας"

Οι Φώτο είναι από τα Ιωάννινα στις 6/2/2010

Οι αλάνες και τα παιχνίδια.

Δύο εκδηλώσεις έγιναν το Νοέμβρη σχετικά με το παιδί. Το κοινό μεταξύ τους ήταν το παλιό παιχνίδι. Οι σημερινοί σαραντάρηδες και μεγαλύτεροι θυμούνται καλά, ότι οι παλιοί μικροί μας φίλοι, εκείνες τις εποχές, είχαν άλλες συνήθειες στη γειτονιά και άλλα αγαπημένα παιχνίδια στο ράφι του σπιτιού τους. Αφιέρωναν κι εκείνοι ώρες ατέλειωτες για να παίξουν, με την διαφορά ότι εκείνα τα παιχνίδια έχουν σήμερα "μετασχηματιστεί" ,σε άχαρα pc games και play station. Υπήρχαν τότε δύο είδη παιχνιδιών. Αυτά που αγόραζαν η μικροί ήρωες με τις οικονομίες τους από το «βιβλιοπωλείο» ( πολυκατάστημα) ή έφερναν συγγενείς στις γιορτές κι ο Αι Βασίλης την πρωτοχρονιά

και τα άλλα, τα καλύτερα,

που δε χρειαζόταν να ξοδευτείς να τα αγοράσεις. Αρκούσε ένα κτύπημα-κάλεσμα στις ξύλινης πόρτες των κεραμοσκέπαστων σπιτιών για να μαζευτούν τα αγόρια και τα κορίτσια της γειτονιάς να παίξουν… να παίξουν «παιχνίδια της αλάνας».

Δυο εκδηλώσεις που η μία συμπλήρωσε την άλλη...

Στην Διέξοδο, στο Μεσολόγγι παρουσιάστηκε η έκθεση του Γιάννη Βαβάτση από τη Θεσσαλονίκη η συλλογή μιας μεγάλης γκάμας χειροποίητων μικροκατασκευών που αφορούσαν κυρίως το ατομικό παιχνίδι. Τρενάκια από ξύλο, μεταλλικά αυτοκίνητα και πιστόλια, κούκλες από πορσελάνη, ποδήλατα και πλαστικά στρατιωτάκια στόλισαν τακτοποιημένα την αίθουσα της Διεξόδου .

Στο Πνευματικό κέντρο του Αιτωλικού , ο Γ. Κομτζιάς παρουσίασε το νέο του βιβλίο, το τέταρτο στη σειρά, με τίτλο «Σαν παραμύθια τα παιχνίδια της αλάνας» που αναφέρεται στα παραδοσιακά παιχνίδια της αυλής και της γειτονιάς . Είναι μια καταγραφή που ξεκίνησε το 1992 κι αφορά ομαδικά παιχνίδια που παίζονταν κάποτε στο Αιτωλικό.

Και οι δύο εκδηλώσεις, συναισθηματικά φορτισμένες, θύμισαν πολλά απ τα όμορφα εκείνα παιδικά χρόνια.

Καταπληκτική η αναπαράσταση παιχνιδιών που έγινε στη σκηνή, στο τέλος της παρουσίασης του βιβλίου με τη συμετοχή των παιδιών, όπως μοναδική ηταν και η ατμόσφαιρα στον όροφο της διεξόδου, που θύμισε το σκηνικό με το ρολόι που κτύπούσε μεσάνυχτα μια νύχτα Χριστουγέννων και όλα τα παιχνίδια άρχισαν να ζωντανεύουν. Αλήθεια ήταν έτοιμα!

Ένα αγνό παραμυθένιο ταξίδι στα περασμένα..

Επιγραμματικές σημειώσεις με ενδιαφέρον

Το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό

Το παιχνίδι αντικείμενο και το παιχνίδι της γειτονιάς

Ο Γιάννης κι ο Γιώργος

Η Θεσσαλονίκη κι η Ροδαυγή

Η πόλης και η ύπαιθρος

Αφιέρωμα στo "Jazz"

Από αυτόν τον χειμώνα αλλάζουν τα δεδομένα στο κέντρο της πόλης - μετασχηματίζονται!

Άλλο ένα ακόμη ποιοτικό κατάστημα -καφέ, το Jazz , κλείνει τις πόρτες του με σκοπό την εκμετάλλευση του χώρου μόνο το καλοκαίρι.

Συγκυρία; οικονομική κρίση; Στασιμότητα στην πρόοδο της πόλης;

ότι και να συμβαίνει απ αυτά, γεγονός είναι ένα: ότι οι καλές εποχές πέρασαν, και τα πράγματα δυσκόλευσαν επικίνδυνα.

Δυο λόγια για το χώρο.
Η ιδέα ξεκίνησε το 1992 και πήρε σάρκα και οστά το 1993.
To Jazz διαμορφώθηκε σε δυο επίπεδα μια και υπήρχε αρκετό εκμεταλλεύσιμο ύψος. Στο βάθος του ισογείου η σκάλα σε σχήμα σαλιγκαριού οδηγούσε στον ημιώροφο.

Η λογική του σχεδιασμού της κάτοψης στηρίζεται, στην περιστροφή των βασικών αξόνων του υπάρχοντος κτηρίου κατά 30%. Το ίδιο ακολουθείται και στις οροφές.

Τα ελάχιστα εκμεταλλεύσιμα τετραγωνικά του εμβαδού του, αποδείχθηκαν τελικά αρκετά ώστε να δεχτούν τους ζητούμενους κύριους και βοηθητικούς χώρους.

Όγκοι που εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλον, αρμονικές καμπύλες και λείες κυκλικές κολώνες συνθέτουν το σκηνικό σαν ένα ενδιαφέρον jazz κομμάτι κάποιου νέου ενθουσιασμένου μουσικού!

Μελέτη εσωτ. χώρου - φωτισμός Ζ. Καρβέλης
Ηλεκτρομηχανολογικά Λ. Μπουμπουτσάρης
Επίπλωση Α. Παρασκευάς-esthisi
Ήχος Π. Σίδερης

To jazz πρόσφερε ψυχαγωγία για 16 συνεχόμενα χρόνια, χωρίς διακοπή. Ήταν εκείνο που οδήγησε τους θαμώνες της τότε πολυσύχναστης παραλίας του BOLERO στο εγκαταλελειμμένο κέντρο της πόλης. Ένα κατάστημα υψηλών προδιαγραφών στο σέρβις και την καθαριότητα που βρήκε πολλούς μιμητές την περίοδο της λειτουργίας του. Συντέλεσε καταλητικά στην αναβίωση της κεντρικής πλατείας Αιτωλικού.

Από την ιδέα στη σύνθεση

το κτίριο της Παλαμαϊκής στο Μεσολόγγι.

Κόκκινο - διδασκαλία, Πράσινο-διεύθυνση, Μπλε-κλιμακοστάσιο, Λευκό - Βοηθητικοί χώροι.

"Ουράνια Ελένη"

Παιχνίδι με το πρόσωπο...

Blog Action Day- Άνεση & κλίμα

Το κλίμα αλλάζει . Εσύ αλλάζεις. Ο κόσμος αλλάζει. Τα κτίρια αλλάζουν. Μετασχηματίζονται.
Έξυπνος όπως πάντοτε ο άνθρωπος βρίσκει έξυπνες λύσεις. Οι παλιότεροι γνώριζαν.. ήταν περισσότερο "δεμένοι" με τη φύση.

Το κτίριο αλλάζει φιλοσοφία, αλλάζει και προδιαγραφές, γιατί σήμερα παρά ποτέ έχουμε ανάγκη προστασίας από τις κλιματικές αλλαγές, ταυτόχρονα με την ανάγκη εξοικονόμησης ενέργειας.
Ασφαλώς δεν είναι ακόμη κάτι επιβεβλημένο, με την έννοια ότι θα συμβάλουμε έτσι στην οικονομία του κράτους, την οικονομία του νοικοκυριού, η της επιχείρησης μας, αλλά εφαρμόζοντας τις καινούργιες αρχές σχεδιασμού, θα διαπιστώσουμε ότι ο συντελεστής κατανάλωσης ενέργειας δεν έχει να κάνει μόνο με το χρήμα, αλλά διορθώνει σοβαρά το επίπεδο άνεσης μέσα στο κτίριο.

Ο νέος σχεδιασμός περιέχει την μέγιστη εκμετάλευση του ήλιου, της βλάστησης, του νερού, της γης και του ουρανού, για την θέρμανση την δροσιά και το φως στους χώρους όπου ζούμε.

Η στόχευση λοιπόν είναι:

* Χρήση του ήλιου με την θερμική του ακτινοβολία για ζέστη τον χειμώνα με κατάλληλο προσανατολισμό – ανοίγματα – φυσικούς ηλιακούς συλλέκτες.
* Προστασία το καλοκαίρι από τις υψηλές θερμοκρασίες , και αφαίρεση της συσσορευμένης θερμότητας με φυσικά μέσα (αγωγοί, φεγγίτες, καπνοδόχοι ).
* Έξυπνη έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία ώστε σε όλη την διάρκεια της ημέρας ο φωτισμός να κατανέμεται ομοιόμορφα στο εσωτερικό.
* Καλή κατασκευή κελύφους (εξωτερικοί τοίχοι, εξ. πόρτες, παράθυρα, στέγη) ώστε το κτίριο να αντιστέκεται από έξω προς τα μέσα και αντίστροφα.

Blog Action Day is an annual event held every October 15 that unites the world’s bloggers in posting about the same issue on the same day with the aim of sparking discussion around an issue of global importance. Blog Action Day 2009 will be one of the largest-ever social change events on the web.

Η αξία του κτιρίου της Παλαμαϊκής σχόλης

Το 1930 επί κυβερνήσεως Βενιζέλου στο υπουργείο Παιδείας με υπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου επικρατεί μεγάλη κινητικότητα και αναβρασμός.

Στο αρχιτεκτονικό τμήμα του υπουργείου στο
γραφείο µελετών για τα σχολικά κτίρια με προϊστάµενο τον Νίκο Μητσάκη αρχιτέκτονα (από τους πρώτους εκπρόσωπους του ρεύματος της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα) καταστρώνεται το μεγάλο πλάνο της ανασυγκρότησης των σχολικών κτιρίων . Ο διευθυντής του Γραφείου, είναι διάσημος ο Ernest Hebrard, ο γάλλος αρχιτέκτονας, αρχαιολόγος και πολεοδόμος, γνωστός για το σχέδιό ανοικοδόμησης της Θεσσαλονίκης.
Εκείνη την περίοδο ετοιμάζονται 3000!! Σχολεία.
Το σημαντικό..!
Είναι η πρώτη φορά που το κράτος ΔΕΝ υιοθετεί κάποιο πρότυπο η τυχαίο σχεδιασμό ως συνήθως έκανε αλλά εισάγει την σύγχρονη αρχιτεκτονική - το μοντέρνο κίνημα στα κτίρια που ανεγείρει.
«Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα, μεγάλα, γερά θεµελιωµένα, από της χώρας ακάθαρτης, πoλύβοης, αρρωστιάρας μακριά µακριά τ' ανήλιαγα σοκάκια, τα σκολειά χτίστε!
Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων περίσσια ανοίχτε, νάρχεται ο κυρ Ήλιος, διαφεντευτείς, να χύνεται, να φεύγει, ονειρεµένο πίσω του αργοσέρνοντας το φεγγάρι.»
Κωστης Παλαμάς «Η Πολιτεία και η Μοναξιά,» 1912

Ίσως να είναι η δυνατότερη και καλύτερη σχέση όλων των εποχών μεταξύ κράτους κι αρχιτέκτονα. Οι πρωταγωνιστές είναι τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής ιστορίας της αρχιτεκτονικής του 20ου αι. ο Μητσάκης, ο Πικιώνης, ο Καραντινός , ο Γεωργακόπουλος, ο Βαλέντης ,ο Δούρας, πρωτοπόροι του μοντέρνου κινήματος.
Σχεδιάζουν χτίζουν σ όλη την Ελλάδα. Ανάμεσα σ αυτά τα κτίρια είναι και η Παλαμαική σχολή όπως είναι σήμερα.
Ένα κτίριο λιτό που τονίζει την οριζόντια διάσταση κατά μήκος της παρακείμενης οδού με οριζόντια επαναλαμβανόμενα υαλοστάσια και ξεκάθαρους όγκους (το κλιμακοστάσιο και τα γραφεία της διεύθυνσης) να εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλον. Κλασικό παράδειγμα.

Η αρχιτεκτονική του ανήκει στο Περικλή Γεωργακόπουλο που εκείνη την περίοδο κάνει επίσης το σχολικό συγκρότημα στη Καβάλα και μια σειρά μοντέρνα κτίρια για λογαριασμό του Υπουργείου Παιδείας. Η πρωτοπορία της περιόδου του μεσοπολέμου σ όλο της το μεγαλείο. Το κτίριο της παλαμαικής εγκαινιάστηκε από τον ίδιο τον Βενιζέλο το 1932 και λειτουργούσε μέχρι πριν λίγο καιρό.
Αποτελεί κόσμημα-σύμβολο για το Μεσολόγγι με αρχιτεκτονική, κατασκευαστική και ιστορική αξία. Αρχιτεκτονική κληρονομιά για τους Μεσολογγίτες.
________________
Είπαν:
«Είναι φανερόν από τους αριθµούς, τους οποίους παρέταξα τι είδους
κοσµογονία επιτελείται από της πλευράς αυτής εις κάθε γωνίαν του
Κράτους. Ο καθένας δια ν’ αντιληφθή το µέγεθος του έργου δεν έχει
παρά να αναλογισθή ότι ό,τι βλέπει γύρω του συµβαίνει σ’ όλη την Ελλάδα
συγχρόνως, στην κάθε πόλη, στην κάθε κοινότητα, στο κάθε σχεδόν
χωριό»
(Γεώργιος Παπανδρέου, Έθνος, 4-9-1931).

Ερώτηση προς Υπουργό Παιδείας: «Έχουν ενταχθεί μέχρι σήμερα σε κάποιο πρόγραμμα ώστε να ανεγερθούν νέα συγκροτήματα αλλά και να διασωθεί το ιστορικής σημασίας κτίριο της Παλαμαϊκής Σχολής στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου;» Θάνος Μωραΐτης 01/09/2005

Σημείωση: Το κτίριο σήμερα χρειάζεται ειδική μέριμνα ενύσχισης και συντήρησης και προφανώς μελέτες και κονδύλα.

Με αιτιολογικό καθε φορά την ασφάλεια και την επικινδυνότητα έχουν χαθεί σπουδαία κτίρια στην Αιτωλοακανανία. Ας μην γίνει κι εδώ το ίδιο.

Υπάρχουν λύσεις που να ικανοποιούν όλες τις πλευρές.

Αφιερωμένο στους συμμαθητές της 4ης Γυμνασίου της Παλαμαϊκής του 1976 !

Περισσότερα εδώ

Παγκόσμια ημέρα Αρχιτεκτονικής 2009

Οι αρχιτέκτονες λόγω της φύσης του επαγγέλματος τους , σήμερα παρα ποτε καλούνται σε μια παγκόσμια αποστολή με βάση τα τεχνικα, πολιτιστικά, οικονομικά, κοινωνικά προσόντα τους.

Ο αρχιτέκτονας πρέπει να πάρει τόσο ατομικές, όσο και συλλογικές αποφάσεις στους τομείς αυτούς σε κάθε βήμα: από το σχεδιασμό έως την εκτέλεση, συντήρηση, και την ανακύκλωση.

Η ολοκλήρωση και η επιτυχία του αρχιτεκτονικου έργου εξαρτάται από την ενέργεια που διοχετέυει ο αρχιτέκτονας σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια και τις σχέσεις με τους συνεργάτες του. Δεν έχει σημασία το μέγεθος ή η φύση του έργου, ο αρχιτέκτονας είναι εκέινος που κινεί και οδηγεί αυτό το πολύπλοκο συστημα παραγωγης.

Κάθε νέο σχέδιο πρέπει να προβλέπει τη σύσταση νέων υποθέσεων: νέος πελάτης, νέο site, νέες κλιματολογικές συνθήκες, νέο πρόγραμμα, νέο προϋπολογισμό, και νέους χρήστες. Ανάπτυξη κατάλληλων λύσεων σε εντελώς νέες καταστάσεις είναι η καθημερινή εργασία του επαγγελματία αρχιτέκτονα.

Σήμερα, ο κόσμος αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου πολλαπλή κρίση : στο περιβάλλον, στο κλίμα, στην οικονομία και στη κοινωνία, που μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε επειγόντως μια σειρά παραμέτρων, σε κάθε τομέα και για την εξεύρεση καινοτόμων λύσεων. Αυτή είναι και μεγάλη ευκαιρία για τους αρχιτέκτονες να δείξουν τις ικανότητές τους και να ηγηθουν του αγώνα, με τις κρίσεις ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη με νέες τεχνικες, περιβαλλοντικές, κοινωνικές, οικονομικές και αισθητικές λύσεις.

Απόσπασμα (μετάφραση) από το αρθρο
την Louise Cox, Προέδρου της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων"UIA".

5 October 2009.

Η Παγκόσμια ημέρα της Αρχιτεκτονικής "WDA" έχει οριστεί για την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου κάθε έτους, η οποία φέτος είναι σήμερα 5 Οκτώβρη του 2009.

Φώτο: by Jose Alberto Vicente Mayo.

Isolated family house ARCHITECTS – Eneseis (Daniel Solbes Ponsoda, Jose Luis Durán, Jose Vicente Lillo). Alicante, Spain

Αντιθέσεις στα «Ψάρια της Λιμνοθάλασσας»

Στη ζωγραφική

και στη φωτογραφία ο καλλιτέχνης έχει την δική του αντίληψη για τα θέματα που επιλέγει, καθώς επίσης και για την απόδοσή τους .

.

Κάποιοι ασχολούνται με τη φύση, πολλοί με την καθημερινότητα η τις ανθρώπινες δραστηριότητες και άλλοι με τον κόσμο της φαντασίας, με πειραματισμούς στα σχήματα και τα χρώματα. Όλοι τους αποδεκτοί.

Μια πληθώρα ιδεών αποτυπωμένη σε διάφορα μεγέθη επιφάνειας που οι θεατές καλούνται να αποκωδικοποιήσουν για να μπορέσουν να κατανοήσουν την διάθεση και το νόημα.
Τα βιώματα και οι εμπειρίες των δημιουργών ασφαλώς κι έχουν σχέση με το τελικό αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να μην έχουν.

Ο Αποστόλης πάντως δίνει τη δική του διάσταση στο θέμα το «Ψάρι της λιμνοθάλασσας», και το βλέπει περισσότερο σαν γαστρονομικό θύμα παρά κυρίαρχο του βυθού. Ο Μιχάλης ανησυχεί και πρόσθετει χρώματα και στολίδια ενώ η Βάνια που την απασχολεί το "βάθος", το σχεδιάζει άσαρκο κι άψυχο.
Οι πίνακες δεξιά είναι από την ομαδική έκθεση που παρουσιάστηκε στη Γιορτή Ψαριού στο Αιτωλικό στις 27/9/2009 και διαρκεί ακόμη και σήμερα - υπαίθρια στο κέντρο της πόλης.

.

Αυτές τις μέρες εκθέτουν δυό ακόμη φίλες την επιδεξιότητά τους στη φωτογραφία. Πατήστε εδώ για την Άννα Γαλανού κι εδώ για την Ελένη Τσώνη.

Ο Λόρδος Βύρων και οι μετασχηματισμοί

Newsteadabbey στο Nottingham της Αγγλίας ήταν αρχικά μοναστήρι που κτίστηκε το 1170. Ήταν γεμάτο μοναχούς που ασχολιόταν με την λατρεία και τον διαλογισμό.

Το 1539 η μονή διαλύθηκε και μετατράπηκε σε κατοικία. Ήταν η εποχή που ο John Byron και οι οικογένεια του, εγκαθίσταται εκεί.

Ο Λόρδος Βύρων απόγονος της τρίτης γενιάς το πoυλησε λίγο πριν έλθει στην Ελλάδα το 1817 στο Τhomas Wildman. Έκτοτε, μετά από εναλλαγές ιδιοκτητών κατέληξε στο δημόσιο το οποίο έχει σήμερα την ευθύνη. Ένα μέρος του συγκροτήματος λειτουργεί σα μουσείο, ενώ το υπόλοιπο βρίσκεται σε εγκατάλειψη - ερείπιο αναζητώντας πόρους για να αναστύλωση.
Ο Κen από το Nottingham όντας απελπισμένος απ αυτό αποκάλυψε ότι η Βυρωνική εταιρία είναι η μόνη που έχει βόηθησει σ αυτή την κατεύθυνση. (οξύμωρο βέβαια το να βοηθάει η Ελλάδα για αναπαλαιώσεις την Αγγλία αντί να συμβαίνει το αντίστροφο). Μπράβο. Μίλησε επίσης και για την white lady ,την γυναίκα με τα λευκά, το φάντασμα που περιφέρεται ακόμη στους κήπους του κάστρου, ντροπαλή και σιωπηλή, όπως τότε πριν από 200 χρόνια όταν εκείνος έφυγε!

Το κτίριο στην Πλώσταινα στο Μεσολόγγι που στεγάζεται η βυρωνική εταιρία κατασκευάστηκε πριν λίγα χρόνια με σκοπό να φιλοξενεί δραστηριότητες της εταιρίας αλλά και σχετικό υλικό από όλο τον κόσμο. Κτίσθηκε στο ίδιο το σημείο που ο ρομαντικός ποιητής διέμενε μέχρι το 1924 που πέθανε. Εκεί ήταν η κατοικία του, εκείνα τα δημιουργικά χρόνια. Στην αναταραχή της πολιορκίας καταστράφηκε.
-Για το κτίριο.
Η Astrid από το Edinburgh μίλησε για το φωτισμό τον οποίο η ίδια θεωρεί σημαντικό βοήθημα στην λειτουργικότητα και την ανάδειξη του κτιρίου. Αφέθηκε ίσως στη τύχη ανειδίκευτων τεχνικών αφού το αποτέλεσμα του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου είναι η παραμόρφωση η σκίαση και όχι η ανάδειξη του περιβάλλοντος. Σημείωση ο Αndrey Temmas (σύζυγος της Αstrid) είναι ένας από τους παγκόσμια γνωστούς lighting designers.
Όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι το καινούργιο κτίριο είναι «μακριά» από το ύφος της πόλης. Ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, λιτό, παγωμένο κτίριο στην μέση μιας αποξηραμένης λίμνης έρχεται σε σύγκρουση με το ρομαντισμό και τα συναισθήματα του ποιητή. Ίσως ο σχεδιαστής να ήθελε να μεταφέρει εκείνο το αρχικό Newsteadabbey στο Μεσολόγγι. Τα παράθυρα στις σοφίτες μπορεί να προδίδουν κάτι τέτοιο.
Πάντως δεν ήταν απαραίτητος ο επιπλέον όροφος.
Η Daniel η γαλλίδα τεχνοκριτικός παρουσίασε την ερευνά της πάνω σε πίνακες του Βύρωνα. Ήταν κατενθουσιασμένη από την ομορφιά, τo σπάνιο περιβάλλον και την ηρεμία του τόπου . Μας εξέπληξε.
Από τον 12ο αιώνα μέχρι σήμερα, δηλ. οκτακόσια περίπου χρόνια από την ίδρυση εκείνου του μοναστηριού η κοινότητα των μοναχών "μετασχηματίσθηκε" σε International Byron Societies της οποία κομμάτι είναι η Bυρώνικη εταιρία της Ι.Π.Μεσολογγίου
Το Newsteadabbey μεταμορφώθηκε σε Βυρώνειο Μέγαρο στο Μεσολόγγι. Ενώ ο διαλογισμός και το πνεύμα των ιδρυτών του έγινε μήνυμα κατά των φυλετικών διακρίσεων, κατά της τυραννίας και υπέρ της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο. Ορατά και ξεκάθαρα στην ποίηση του Λόρδου.

Με τον Ken την Astrid και την Daniel ανταλλάξαμε απόψεις στο δείπνο που δόθηκε χθες προς τιμή των ομιλητών (61!) απ όλο τον κόσμο για τη ζωή και το έργο του ποιητή στο Μεσολόγγι στο 35ο διεθνές συνέδριο με θέμα: «Ο Λόρδος Βύρων και η Ιστορία»

H φωτο του Βυρώνιου κτιριου ανηκει στη Ράνια ( Αγρίνιο)

Porsche engine rebuild project 1

Η αρχή

Μια άτυχη στιγμή στο καταμεσήμερο του Αυγούστου του 2005 ήταν αρκετή για να πληγωθεί ο κινητήρας του στο σημείο των βαλβίδων. Έγινε ακριβώς την ώρα που η μίζα έδινε κίνηση στα έμβολα με τον λεβιέ "καρφωμένο"- ξεχασμένο στην ταχύτητα. Το αποτέλεσμα ήταν… το «ξέφτισμα» του ιμάντα κίνησης, ο αποχρονισμός και η παραμόρφωση βαλβίδων. Αυτό ήταν αρκετό να φρενάρει μια και καλή το θηρίο των 2500 cc του «944» και να πέσουν σε λήθαργο τα 185 άλογα που μετέτρεπαν ασταμάτητα την δύναμή τους σε κινητική Ενέργεια.

Η συνέχεια

Σήμερα, τέσσερα χρόνια αργότερα, αποφασίσαμε να τα «σκουντήσουμε» για να ζωντανέψουν πάλι.
Χωρίς την εμπειρία ειδικών αυτοκινήτου , με οδηγό βοηθητικά βιβλία και manual , πολλά πολλά κείμενα και εικόνες από το διαδύκτιο, σε ένα επανδρωμένο ιδιωτικό εργαστήριο, με την πρωτοφανή υποστήριξη ενός εκκολαπτόμενου δεκαπεντάχρονου «μηχανικού» της οικογένειας, αποσπάσαμε την πελώρια μηχανή από το σασί κι αρχίσαμε την μεθοδική ανασύστασή της. Όπως ακριβώς σε διατηρητέο κτίριο, ξεκινώντας με τη λεπτομερή σχεδιαστική αποτύπωση, την αρίθμηση των δομικών στοιχείων και τη μελέτη της λειτουργικότητας του, έτσι κι εδώ ακολουθήθηκαν με ευλάβεια όλοι οι κανόνες του «παιχνιδιού». Με προσοχή λύθηκαν και αποκολλήθηκαν τα επιμέρους ανταλλακτικά. Καπάκι εκκεντροφόρου , κεφαλή, πολλαπλή, κάρτερ λαδιού, φίλτρα, ρουλεμάν, γρανάζια, μίζα, λουριά, εντατήρες, τρόμπες νερού και λαδιού τακτοποιήθηκαν σε ξεχωριστό χώρο με προσοχή και τάξη. Οι βίδες, οι ροδέλες και τα παξιμάδια αφού καθαρίστηκαν, αριθμήθηκαν και μπήκαν σε ειδικά συρταράκια που είχαμε προμηθευτεί για αυτό το σκοπό. Το καπάκι με τις κτυπημένες βαλβίδες ταξίδεψε σε εξωτερικό συνεργείο μαζί με καινούργια ανταλλακτικά που είχαν έλθει απ την αντιπροσωπία. Λειάνθηκε επιμελώς και επέστρεψε καινούργιο έτοιμο για να βρει το ταίρι του.
Για να δώσουμε το στίγμα της προσωπική μας δουλειάς, συναποφασίσαμε μερικά από τα εξαρτήματα να αλλάξουν προφίλ (χρώμα), με στόχο την διάκριση τους από το υπόλοιπο σώμα. Έτσι το καπάκι με το λογότυπο της εταιρίας και το κάρτερ, έγινε ένα υπέροχο γυαλιστερό κίτρινο, οι δύο βάσεις χρυσές και η πολλαπλή εισαγωγής με το κάλυμμα του εκκεντροφόρου επικεφαλής χρώμιο. Χρησιμοποιήθηκαν πυράντοχα χρώματα από επαγγελματία του είδους.

Τώρα η ανακατασκευή άρχισε να γίνεται περισσότερο ενδιαφέρουσα. Το λογότυπο αφού λειάνθηκε προσεκτικά με ψηλό σμυριδόπανο στο τριβείο, φάνταζε πλέον επιβλητικά πάνω στο κίτρινο. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή μιας μεταλλικής τροχήλατης βάσής (με σκοπό την επιθεώρηση της μηχανής σε κάποιο ύψος και σε πλήρη περιστροφή) ήταν πραγματική δημιουργική απασχόληση τόσο στο υπολογιστή με την βοήθεια του CAD, όσο και στο εργαστήριο με την ηλεκτροκόλληση και τον κόφτη.
Και έπεται κι άλλη συνέχεια ..